Jan Doering

Jan Doering (2 maja 1850 - 19 września 1919) był polskim duchownym katolickim i działaczem niepodległościowym. Urodził się w Chełmnie, gdzie uczęszczał do gimnazjum. Studiował w Wyższym Seminarium Duchownym w Pelplinie. Po przyjęciu święceń kapłańskich 12 lipca 1874 został aresztowany z polecenia władz pruskich i osadzony w więzieniu w Chełmnie. Aresztowanie wiązało się z kulturkampfem. Po zwolnieniu wyjechał w 1876 roku do Paryża, gdzie został wikariuszem przy kościele św. Jerzego i utrzymywał kontakty z polskimi działaczami emigracyjnymi.

Po ośmiu latach wrócił do kraju i objął administrację parafii Ostromecko-Boluminek. W latach 1897-1919 był proboszczem parafii brodnickiej. W 1911 roku utworzył w Brodnicy Dom Katolicki, który stał się ośrodkiem działalności społecznej i służył pogłębianiu poczucia narodowego mieszkańców. Podczas I wojny światowej przeciwstawiał się planom wywozu dzwonów z kościoła farnego na cele zbrojeniowe. W latach 1918-1919 działał na rzecz odzyskania niepodległości. Publikował mowy i powieści, między innymi „Zamek starogrodzki”, „Niewiasty z Kałdusa” oraz „Młody skrzypek”. Zmarł w Trzebnicy.

Na podstawie artykułu „Jan Doering” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.