Feliks Ignacy Kretkowski

Feliks Ignacy Kretkowski urodził się 14 lipca 1657 roku w Chełmnie. Był synem kasztelana chełmińskiego Damiana Franciszka i Anny z Kryskich. Studiował w Krakowie, a od 1679 roku w Rzymie jako stypendysta fundacji Perucka. Został kanonikiem chełmińskim, gnieźnieńskim i włocławskim, a następnie archidiakonem chełmińskim i gnieźnieńskim. Pełnił także funkcje publiczne, między innymi posła królewskiego na sejmik malborski, prezydenta i wiceprezydenta Trybunału Głównego Koronnego oraz referendarza koronnego w latach 1717-1722.

W latach 1696-1699 administrował diecezją chełmińską podczas wakatu, a w latach 1721-1722 diecezją gnieźnieńską. W 1722 roku został nominowany na biskupa chełmińskiego, a konsekrację przyjął 31 października 1723 roku. W latach 1724-1730 wizytował kościoły diecezji i erygował przy katedrze cztery kanonikaty. Zamierzał sprowadzić pijarów do Lubawy, by utworzyli tam kolegium, lecz nie zrealizował tego planu. Zmarł 6 grudnia 1730 roku w Kretkach w ziemi dobrzyńskiej. Został pochowany w katedrze w Chełmży.

Na podstawie artykułu „Feliks Ignacy Kretkowski” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.