Brunon Czapla

Brunon Czapla (ur. 6 października 1872 w Chełmnie, zm. 10 listopada 1926 w Tczewie) był polskim duchownym katolickim, historykiem oraz działaczem społecznym i politycznym. Ukończył gimnazjum w Chełmnie, gdzie w 1893 zdał egzamin dojrzałości. Następnie studiował w Seminarium Duchownym w Pelplinie, a jako stypendysta Towarzystwa Pomocy Naukowej dla Młodzieży Prus Zachodnich kontynuował naukę na uniwersytetach we Fryburgu Badeńskim i Monachium. W 1898 napisał pracę doktorską „Gennedius als Literarhistoriker”, a w 1899 przyjął święcenia kapłańskie.

W latach 1900-1913 wykładał w Seminarium Duchownym w Pelplinie historię, prawo kanoniczne i język polski. W 1913 objął parafię św. Stanisława w Subkowach koło Tczewa. Zajmował się edycją i wydawaniem źródeł kościelnych z archiwum pelplińskiego, dotyczących dziejów ziemi pomorskiej i diecezji chełmińskiej. W latach 1915-1918 pełnił funkcję prezesa Towarzystwa Naukowego w Toruniu. Działał także w organizacjach społecznych, kulturalnych i politycznych. Był między innymi prezesem Komitetu Towarzystwa Czytelni Ludowych i Związku Kapłanów Diecezji Chełmińskiej. W 1918 został delegatem na Polski Sejm Dzielnicowy w Poznaniu.

Na podstawie artykułu „Brunon Czapla” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.